jan 31 Column: Even iets anders

Daar liep hij hoor. Tussen het hoofdveld en de trainingsvelden loopt een pad naar de achterste kunstgrasoorden. Hij sjokte met een brede glimlach en hoogopgetrokken sokken achter zijn medespelers aan. Hij genoot op zijn oude dag zichtbaar van het zachte winterweer. Het was tijd voor een potje foebele.

Frits Barend speelt in het derde elftal van SC Buitenveldert, de Amsterdamse club waar ik sinds dit seizoen ook mijn grootste hobby weer uitoefen. Hij is een centrale verdediger, type outzputzer. Omdat ikzelf in het eerste elftal van de zaterdagafdeling speel, zie ik Frits regelmatig voorbij flitsen. Een waar spektakel kan ik je zeggen. Het komt allemaal een beetje houterig over, maar daar heeft iedereen last van op dat niveau. Het gaat om het plezier. Ik weet het, het is wel erg cliché. Hij doet 't spelletje ook niet zomaar.

Want over cliché gesproken, daar wil het eigenlijk over hebben. Onder het mom 'hij is zo gewoon gebleven' denk ik vaak aan de spectaculaire interviews in de sportwereld. En dat zijn er niet veel. Vooral voetballers durven niet meer te zeggen wat ze denken. Allemaal belangen. Bang dat de trainer hem niet meer opstelt. Bang dat mensen denken dat ze arrogant zijn of egocentrisch. Of stel je voor dat een sponsor afhaakt. Of wat te denken van een geïnteresseerde clubs die na een bepaalde uitspraak de pijlen richten op een andere speler? 

Er zijn er gewoon té veel. De Ibrahim Afellaytjes van deze wereld durven niets meer te zeggen. Ze verpesten alles. "Ibrahim. Je speelt een geweldige wedstrijd. Je scoort drie keer uit geweldige individuele acties. Je bent uitgeroepen tot man van de wedstrijd. Hoe kom je zo in vorm?", waarop Afellay doodleuk antwoordt: "Nou, zo wil ik het niet zeggen. Zonder mijn ploeggenoten had ik dit nooit kunnen doen. Ik ben meer tevreden met de drie punten dan met mijn goals. Het is leuk om te scoren, maar nogmaals, zonder mijn teamgenoten had ik dit niet kunnen doen."

BAM. Een dikke vette anticlimax. En wat doet de interviewer? Niets. Noppes. Nada. Maargoed, het heeft ook geen zin. De meeste voetballers komen toch niet met interessante uitspraken. Ze willen het niet. Ze mogen het niet. Al heb je met Royston Drenthe, Gertjan Verbeek en Theo Janssen gelukkig wel uitzonderingen. Maar over het algemeen valt het vies tegen. Het wordt daardoor ook minder leuk om je als journalist in de voetbalwereld te begeven.

Momenteel werk ik veel in de schaatssport. Het is veel interessanter. Waarom? Schaats(st)ers nemen geen blad voor de mond. Bijna niemand heeft mediatraining gehad en je wordt niet lastig gevallen door perschefs. Heerlijk die rust. En dan begrijp je direct waarom Frits op het voetbalveld rondsjokt. Al die jaren voetbaljournalistiek. Dan is niets lekkerder om op zaterdag even aan iets anders denken. Hoofd leegmaken, balletje trappen en na afloop in de kantine met z'n matties een koud biertje uit de tap drinken. Even iets anders. Hoe cliché is dat.