juni 10 Column: Heimwee

Deze week is mijn ‘transfer’ afgerond van VV Gorssel naar SC Buitenveldert. Een noodgedwongen overgang naar de vierdeklasser (zaterdag) in Amsterdam Zuid, maar daardoor niet minder leuk. Ik kom terecht in een andere cultuur en in een totaal andere voetbalwereld. Niet meer Wolfersveen-uit, Socii-thuis of afreizen naar de hel van SV Aerdt. Maar duels uitvechten met de stadsgenoten van Zuid-Oost United, Nieuw-West SV en SV Diemen. Geen kapotgetrapte velden meer, enkel kunstgras.

Ik heb al ruim twee jaar last van een groot probleem. De weekenden zijn te kort. En mijn dertigurige werkweek vond alleen plaats in het weekend. Daardoor stond voetbal een tijd op een laag pitje en dat resulteerde in een moeilijke beslissing. Omdat ik nu ook in Amstelveen woon, besloot ik in februari van dit jaar mijn voetbalschoenen in de wilgen te hangen. Ik kreeg echter al vrij snel spijt van mijn besluit.

Ik voetbalde dan wel af en toe mee met een collega bij Odin 5 in Utrecht, maar dat was letterlijk voor de lol. Daar werd op een niveau gespeeld waar elk Gorssel-lid zonder problemen mee zou kunnen komen. Het is wel heel goed voor je ego, zolang je niet een niveau hoger gaat proberen. De eerste wedstrijd die ik meespeelde kreeg ik het niveau al te horen. We moesten aftrappen en mijn maatje in de spits vroeg letterlijk: “Hoe werkt dat? Wat moet ik doen?”

Het had ook wel weer wat. Het was een soort All Stars in het klein. De aanvoerder en tevens coach die de hele week genoeg man probeerde te regelen werd behandeld als een halve gek. Als er dan met veel pijn en moeite elf man was geregeld, kwam er eentje niet opdagen. Als de wedstrijd dan al tien minuten gaande was, kwam hij aankakken. “Het liep een beetje uit bij de kapper”, was zijn excuus.

Het kwam ook wel eens voor dat we teveel man hadden, maar dat was nooit een probleem. Blessures werden gefaked, zodat de bank warm gehouden kon worden. Hoe langer, hoe beter. Die instelling lag mij niet zo en ik besloot op zoek te gaan naar een club waar het presteren hoger in het vaandel staat.

Via een oude bekende kwam ik bij Buitenveldert terecht. Een middelgrote club in Amsterdam-Zuid, naast de Universiteit en het Ziekenhuis. Ze zochten nog naar (linker)aanvallers, ik voelde me geroepen. Er waren wel een paar proeftrainingen nodig, aangezien ik voor het eerste elftal ging. Ik ben momenteel fitter dan ooit door al een paar maanden veel uren in de sportschool door te brengen en omdat ik al een tijd fanatiek aan het hardlopen ben.

Toch blijft het gek. Ik mis de saamhorigheid van Gorssel heel erg. Alles eigenlijk. Dit is een manier om een beetje dat lekkere gevoel terug te krijgen. Ik zit in ieder geval bij de selectie voor volgend seizoen, dat is een goed begin. Nu moet ik mezelf de basis in voetballen, anders is de lol er snel weer vanaf. Het niveau is vergelijkbaar met dat van Gorssel, dus één en één is twee: Een oefenpotje in Amsterdam-Zuid behoort zeker een keer tot de mogelijkheden lijkt mij. Enne, gaarne geen vragen over wat ik ga verdienen.